ເປັນຫຍັງເຄື່ອງຈັກຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດການຮື້ຮາງທີ່ໜ້າດິນເຖິງແມ່ນຈະເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ?

ເມື່ອໂຄງການສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກໃນເມືອງຕ້ອງການການຕິດຕັ້ງທໍ່ໄຟຟ້າ, ທໍ່ສົ່ງໄຟຟ້າ, ຫຼືລະບົບລະບາຍນ້ຳໄຟຟ້າຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມຖະໜົນທີ່ມີການຈາລະຈອນຫຼາຍ, ອາຄານ, ແລະທີ່ດິນທີ່ມີຄວາມອ່ອນໄຫວ, ວິທີການຂຸດຄົ້ນຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ເຄື່ອງ ເຄື່ອງເຈາະທໍ່ micro ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນວິທີທີ່ເປັນທີ່ນິຍົມໃຊ້ເພາະວ່າມັນສາມາດປະຕິບັດວຽກນີ້ໄດ້ດ້ວຍການຮັກສາຜິວດິນເທິງໃຫ້ບໍ່ເສຍຫາຍເຖິງແມ່ນຈະເປັນເລື່ອງທີ່ຍາກ. ຕ່າງຈາກວິທີຂຸດເປີດທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກທົ່ວໄປ ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຖະໜົນເສຍຫາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ຊີວິດປົກກະຕິຂອງປະຊາຊົນຖືກຂັດຂວາງເປັນເວລາຫຼາຍອາທິດ, ເຕັກໂນໂລຊີນີ້ຈະຂຸດເສັ້ນທາງລົງໄປໃຕ້ດິນຜ່ານວຟິທີການຂຸດທີ່ປິດ ແລະຄວບຄຸມໄດ້ຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຜິວດິນເທິງບໍ່ຖືກຮົ້າຍເຖິງແມ່ນຈະເປັນເລື່ອງທີ່ຍາກ.

ການເຂົ້າໃຈເຫດຜົນທີ່ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ໜ້າດິນເຖິງແມ່ນຈະເລັກນ້ອຍຫຼາຍ ຕ້ອງໃຊ້ການສັງເກດຢ່າງລະອຽດຕໍ່ຫຼັກການອອກແບບພື້ນຖານຂອງມັນ, ຄືນິກການຂຸດດິນ, ແລະ ວິທີການຈັດການດິນທີ່ມັນນຳໃຊ້ໃນໄລຍະເວລາຂຸດອຸມົງ. ສ່ວນປະກອບແຕ່ລະຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນເປັນລະບົບທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ, ແລະ ຮ່ວມກັນອະທິບາຍເຖິງເຫດຜົນທີ່ອຸປະກອນນີ້ໄດ້ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງສຳລັບການກໍ່ສ້າງໂດຍບໍ່ຕ້ອງຂຸດຮ່ອງ (trenchless construction) ໃນເຂດເມືອງທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນ, ເຂດທີ່ມີຄວາມອ່ອນໄຫວດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ, ແລະ ໂຄງການວິສະວະກຳທີ່ມີຄວາມທ້າທາຍດ້ານເຕັກນິກທົ່ວທຸກມຸມຂອງໂລກ.

ຫຼັກການວິສະວະກຳພື້ນຖານທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການດຳເນີນງານໂດຍບໍ່ຕ້ອງຂຸດຮ່ອງ

ການຂຸດດິນດ້ວຍໜ້າດິນປິດ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນດິນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ

ລັກສະນະທີ່ເປັນຈຸດເດັ່ນຂອງເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ແມ່ນລະບົບການຂຸດດ້ວຍໜ້າຕັດທີ່ປິດ. ຕ່າງຈາກວິທີການຂຸດທີ່ເປີດ ເຊິ່ງເປີດເຜີຍດິນ ຫຼື ຫີນຈຳນວນຫຼາຍອອກສູ່ບໍລິວາກາດ, ຫົວຂຸດຂອງເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກຈະເຮັດວຽກຢູ່ໃນເຄື່ອງປ້ອງກັນທີ່ປິດຢ່າງສົມບູນ. ເຄື່ອງປ້ອງກັນນີ້ແຍກເຂດທີ່ຖືກຂຸດອອກຈາກດິນທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບຢູ່ເสมືອນກັນ ໂດຍການປ້ອງກັນທາງຮ່າງກາຍ, ເພື່ອປ້ອງກັນການເคลື່ອນທີ່ຂອງດິນທີ່ບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້ ເຊິ່ງຈະສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດການຢຸບຕົວ ຫຼື ການຍົກຂຶ້ນຂອງດິນທີ່ໜ້າດິນ.

ການສະໜັບສະໜູນຈາກພື້ນດິນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຖືກຮັກສາໄວ້ໃນທຸກໆຂັ້ນຕອນຂອງວຟົງການຂຸດເຈາະ. ເມື່ອຫົວຂຸດເຈາະເຄື່ອນທີ່ໄປຂ້າງໆ ແລະ ນຳເອົາວັດຖຸອອກ, ແຖບປ້ອງກັນຈະໃຫ້ການຈັດຕັ້ງທາງໂຄງສ້າງທີ່ທັນທີຕໍ່ໜ້າຂອງບໍ່ເຈາະ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ໃນເວລາທີ່ເຄື່ອງຈັກກຳລັງເຮັດວຽກ, ບໍ່ມີຊ່ອງຫວ່າງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນເຫຼືອໄວ້ເບື້ອງຫຼັງ ຫຼື ຂ້າງໆ ເຄື່ອງຈັກເລີຍ. ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບແມ່ນສະພາບແວດລ້ອມການຂຸດເຈາະທີ່ມີຄວາມສະຖຽນທາງກົນ ໂດຍທີ່ຄວາມເຄັ່ງຕຶງຂອງດິນຖືກຈັດການ ແທນທີ່ຈະຖືກປ່ອຍອອກ, ເຊິ່ງເປັນເຫດຜົນຫຼັກທີ່ການເຮັດໃຫ້ດິນເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂື້ນເທິງໜ້າດິນຍັງຄົງຢູ່ໃນລະດັບທີ່ບໍ່ສຳຄັນໃນທັງໝົດຂອງການຂຸດເຈາະ.

ຫຼັກການນີ້ມີຄວາມສຳຄັນເປັນຢ່າງຍິ່ງເມື່ອເຄື່ອງຈັກຂຸດເຈາະບໍ່ໄດ້ເລັກ (micro tunnel boring machine) ຖືກນຳໃຊ້ໃນດິນທີ່ອ່ອນ ຫຼື ດິນທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງເຊັ່ນ: ທີ່ທີ່ເປັນທราย, ທີ່ທີ່ເປັນດິນທີ່ມີຄວາມຊຸ່ມຊື້ນສູງ, ແລະ ດິນທີ່ເປັນດິນເທົາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳ, ໂດຍທີ່ການປ່ອຍຄວາມເຄັ່ງຕຶງອອກເພີຍງເລັກນ້ອຍກໍສາມາດເຮັດໃຫ້ດິນສູນເສຍໄດ້ຢ່າງໄວວາ. ການອອກແບບໜ້າຂອງບໍ່ເຈາະທີ່ປິດຢ່າງເຕັມທີ່ຈະກຳຈັດຄວາມສ່ຽງນີ້ໄດ້ຢ່າງເປັນລະບົບ, ເຮັດໃຫ້ວິສະວະກອນຂອງໂຄງການມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນການຂຸດເຈາະໄປເບື້ອງລຸ່ມສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກທີ່ສຳຄັນດ້ວຍຜົນໄດ້ຮັບທີ່ຄາດການໄດ້ ແລະ ຄວບຄຸມໄດ້.

ການດຸນດ່ຽນຄວາມກົດດັນຂອງນ້ຳເປືອນ (Slurry Pressure Balance) ແລະ ການຊົດເຊີຍຄວາມກົດດັນຂອງດິນ (Earth Pressure Compensation)

ລະບົບເຄື່ອງຂຸດອຸມົນຕີຈຸລະພາກທີ່ທັນສະໄໝທີ່ສຸດໃນປັດຈຸບັນ ມັກໃຊ້ກົກໄດ້ທັງສອງຮູບແບບ ແມ່ນກົກໄດ້ຄວາມດັນຂອງສະລູຣີ ຫຼື ກົກໄດ້ຄວາມດັນຂອງດິນ ເພື່ອຮັກສາຄວາມສົມດຸນທີ່ໜ້າຕັດຂອງການຂຸດ. ໃນການເຮັດວຽກແບບສະລູຣີ ສະລູຣີເບັນໂທໄນດ໌ທີ່ຖືກຄວບຄຸມຄວາມດັນຈະຖືກສົ່ງໄປຍັງໜ້າຕັດຂອງການຂຸດ ໂດຍທີ່ມັນຈະສະຫນັບສະໜູນໜ້າຂຸດໃນເວລາດຽວກັນ ແລະ ນຳເອົາດິນທີ່ຂຸດອອກໄປສູ່ຜິວດິນຜ່ານລະບົບທໍ່ທີ່ປິດຢູ່. ຄວາມສົມດຸນທາງນ້ຳນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຄວາມດັນທຳມະຊາດຂອງດິນຈະບໍ່ເກີນຄວາມດັນທີ່ກຳນົດ ແລະ ບໍ່ເກີດການບໍ່ພໍເພີງຄວາມດັນ (under-compensation) ເລີຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປ້ອງກັນສາເຫດສອງຢ່າງທີ່ເປັນຕົ້ນຕໍຂອງການເคลື່ອນທີ່ຂອງດິນທີ່ເກີດເທິງໜ້າດິນ ແມ່ນ: ການຂຸດເກີນຄວາມຈຳເປັນ ແລະ ການຖົລຂອງໜ້າຕັດ.

ຮູບແບບການດຸນດ່ຽນຄວາມດັນຂອງດິນຈະບັນລຸຜົນໄດ້ຄ້າຍຄືກັນດ້ວຍການໃຊ້ວັດຖຸທີ່ຂຸດອອກມາເອງ ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃຫ້ມີຄວາມເປັນເປືອກພິເສດ (semi-plastic consistency) ເປັນຕົວການສະຫນັບສະຫນູນທີ່ດ້ານໜ້າຂອງເຄື່ອງຂຸດ. ກະໂປ່ງສະກູ (screw conveyor) ຈະຄວບຄຸມອັດຕາການນຳວັດຖຸອອກ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າຄວາມດັນທີ່ດ້ານໜ້າຈະຖືກຮັກສາໃຫ້ສອດຄ່ອງຢ່າງແນ່ນອນກັບສະພາບດິນທີ່ມີຢູ່ຈິງ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ, ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ຈະຮັກສາລະບົບຄວາມດັນພາຍໃນທີ່ສອດຄ່ອງກັບດິນທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບ ເພື່ອປ້ອງກັນການປ່ຽນແປງຄວາມເຄັ່ງຕົວສຸດທິ (net stress change) ທີ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການເคลື່ອນຕົວຫຼືເສຍຫຼັງຕໍ່ພື້ນທີ່ດ້ານເທິງ.

ຄວາມສາມາດໃນການຈັດການຄວາມດັນນີ້ ແມ່ນໜຶ່ງໃນດ້ານທີ່ມີຄວາມສັບສົນທາງດ້ານເຕັກນິກຫຼາຍທີ່ສຸດຂອງການດຳເນີນງານເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ ແລະ ແມ່ນໜຶ່ງໃນເຫດຜົນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ເຮັດໃຫ້ໂຄງການຕ່າງໆທີ່ດຳເນີນຢູ່ໃນເຂດເມືອງທີ່ມີສິ່ງກໍ່ສ້າງໜາແໜ້ນ ສາມາດດຳເນີນໄປໄດ້ໂດຍບໍ່ມີການຮີບຮ້ອນຕໍ່ການຈາລະຈອນ, ລະບົບປະປາ, ຫຼື ຮາກຖານຂອງອາຄານທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງເສັ້ນທາງຂອງອຸມົງ.

ການບັນຈຸການຂອງການດັນທໍ່ (Pipe Jacking Integration) ແລະ ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງທາງໂຄງສ້າງ

ວິທີການຕິດຕັ້ງທໍ່ທີ່ປະກອບດ້ວຍສ່ວນຕ່າງໆ (Segmental Pipe Installation) ປ້ອງກັນການກໍ່ຕັ້ງຂອງຊ່ອງຫວ່າງ

ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກບໍ່ໄດ້ເປີດຮູເທົ່ານັ້ນແລ້ວປ່ອຍໄວ້ຫວ່າງ. ເຕັກໂນໂລຢີນີ້ຖືກຜະສົມເຂົ້າກັບລະບົບການດັນທໍ່ຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕິດຕັ້ງສ່ວນຂອງທໍ່ທີ່ສໍາເລັດແລ້ວຢູ່ດ້ານຫຼັງຂອງຫົວເຄື່ອງທີ່ກໍາລັງເຄື່ອນທີ່ໄປຂ້າງໜ້າ. ເມື່ອເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກເຄື່ອນທີ່ໄປຂ້າງໜ້າເຖິງຄວາມຍາວຂອງທໍ່ໜຶ່ງ ສ່ວນທໍ່ໃໝ່ຈະຖືກດັນເຂົ້າໄປໃນຕຳແໜ່ງຈາກສະຖານທີ່ເລີ່ມຕົ້ນ (launch shaft) ແລະ ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການຫຸ້ມຫໍ່ອຸມົງທີ່ມີຄວາມໝັ້ນຄົງ. ຂະບວນການຕໍ່ເນື່ອງນີ້ຮັບປະກັນວ່າຊ່ອງວ່າງຮູບດອງ (annular space) ທີ່ເຫຼືອຢູ່ດ້ານຫຼັງຂອງຫົວເຄື່ອງຕັດຈະຖືກເຕັມເຕີມທັນທີດ້ວຍທໍ່ທີ່ຕິດຕັ້ງແລ້ວ, ເຮັດໃຫ້ບໍ່ເຫຼືອຊ່ອງຫວ່າງໃດໆທີ່ອາດຈະທຳໃຫ້ເກີດການຖົມລົງ ຫຼື ໃຫ້ດິນເคลື່ອນຕົວໄດ້.

ການເກີດຂຶ້ນຂອງຊ່ອງຫວ່າງ (Void) ແມ່ນໜຶ່ງໃນກົນໄກທີ່ເປັນອັນຕະລາຍທີ່ສຸດໃນການກໍ່ສ້າງພາຍໃຕ້ດິນ. ເມື່ອຊ່ອງຫວ່າງທີ່ບໍ່ມີການຮັບນ້ຳໜັກເກີດຂຶ້ນແລະເคลື່ອນທີ່ຂຶ້ນເທິງຜ່ານຖົງດິນ ພື້ນທີ່ເທິງສຸດອາດຈະເກີດເປັນຮູບູ່ (sinkholes), ການຢຸບຕົວທີ່ບໍ່ເທົ່າກັນ (differential settlement), ຫຼື ການຢຸບຕົວຢ່າງທັນທີທັນໃດ (sudden subsidence). ວິທີການຂັບທໍ່ (pipe jacking) ທີ່ໃຊ້ຮ່ວມກັບເຄື່ອງຂຸດອຸມຝັງດິນຂະໜາດນ້ອຍ (micro tunnel boring machine) ຈະປ້ອງກັນເຫດການດັ່ງກ່າວໄດ້ຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ ໂດຍຮັບປະກັນຄວາມຕໍ່ເນື່ອງທາງໂຄງສ້າງຈາກໜ້າຕັດ (cutting face) ຈົນເຖິງບໍ່ລົງທໍ່ (launch shaft) ໃນທຸກໆຂັ້ນຕອນຂອງການຂັບ.

ຜົນໄດ້ຮັບຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ທໍ່ທີ່ສໍາເລັດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນໂຄງສ້າງພາຍໃຕ້ດິນທີ່ຕິດຕັ້ງຢ່າງເປັນເນື້ອເດີຍວກັນ ໂດຍໄດ້ຂະຍາຍແລະຮັບນ້ຳໜັກດິນທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບທັງໝົດຕາມຄວາມຍາວທັງໝົດຂອງມັນ ໂດຍບໍ່ມີການຮີບຮ້ອນຫຼືການເปล່ຍແປງໃດໆຕໍ່ສະພາບພື້ນທີ່ເທິງສຸດ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ເຈົ້າຂອງໂຄງການເລີ່ມເລືອກໃຊ້ວິທີແກ້ໄຂດ້ວຍເຄື່ອງຂຸດອຸມຝັງດິນຂະໜາດນ້ອຍ (micro tunnel boring machine) ໃນທຸກໆໂອກາດ ເຖິງແມ່ນວ່າການຂຸດເປີດ (open-cut trenching) ອາດຈະເປັນໄປໄດ້ທາງດ້ານເຕັກນິກກໍຕາມ ເນື່ອງຈາກຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເກີດການຮີບຮ້ອນຕໍ່ພື້ນທີ່ເທິງສຸດນັ້ນຕ່ຳລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ການປ້ອນເຄື່ອງປູກທີ່ເປັນຮູບແວງ (Annular Grouting) ເພື່ອກຳຈັດຊ່ອງຫວ່າງທີ່ເຫຼືອຢູ່ດ້ານຫຼັງ (Tail Voids)

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຕິດຕັ້ງທໍ່ອັດຕະໂນມັດທັນທີ ແຕ່ກໍຍັງມີຊ່ອງຫວ່າງຮູບແວວນ້ອຍໆເກີດຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ສາມາດຫຼີກເວີ້ນໄດ້ລະຫວ່າງເສັ້ນຜ່າສູນກາງດ້ານນອກຂອງທໍ່ທີ່ຕິດຕັ້ງແລ້ວ ແລະ ເສັ້ນຜ່າສູນກາງທີ່ຄາດຄະເນໄດ້ຂອງຫົວຕັດ. ຖ້າບໍ່ມີການຈັດການຢ່າງເໝາະສົມ ຊ່ອງຫວ່າງດ້ານທ້າຍນີ້ອາດຈະເຮັດໃຫ້ດິນເคลື່ອນເຂົ້າໄປພາຍໃນຕາມເວລາ ເຮັດໃຫ້ເກີດການຢຸບຕົວຂອງດິນທີ່ເໜືອດິນຢ່າງຊ້າຫຼັງ ໃນໄລຍະເວລາຫຼາຍວັນຫຼືຫຼາຍອາທິດຫຼັງຈາກເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ໄດ້ສຳເລັດການຂຸດ. ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫານີ້ ຈະມີການສູບເອົາວັດສະດຸປູນ (grout) ເຂົ້າໄປຜ່ານທາງຊ່ອງເປີດທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນສ່ວນທ້າຍຂອງທໍ່ເພື່ອເຕັມຊ່ອງຫວ່າງຮູບແວວທັງໝົດໃນເວລາທີ່ເຄື່ອງກຳລັງເຄື່ອນທີ່ໄປຂ້າງໜ້າ.

ຂະບວນການປ້ອມເຕັມ (grouting) ແມ່ນຖືກຄວບຄຸມຢ່າງລະອຽດທັງໃນດ້ານຄວາມດັນໃນເວລາສູບເຂົ້າ ແລະ ປະລິມານເພື່ອຮັບປະກັນວ່າຊ່ອງຫວ່າງທັງໝົດຈະຖືກເຕັມໄປດ້ວຍວັດສະດຸປ້ອມຢ່າງສົມບູນ ໂດຍບໍ່ເກີດຄວາມດັນເກີນໄປທີ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ດິນແວດລ້ອມແຕກຫັກ ຫຼື ເກີດການຍົກຕົວຂຶ້ນທີ່ໜ້າດິນ. ເມື່ອຂັ້ນຕອນນີ້ຖືກປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ທໍ່ທີ່ຕິດຕັ້ງແລ້ວຈະເຮັດໜ້າທີ່ເປັນດັ່ງການລ໊ອກດິນໃຫ້ຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງເດີມຂອງມັນ ແລະ ເຄື່ອງຂຸດອຸມມີຂະໜາດນ້ອຍ (micro tunnel boring machine) ຈະເຫຼືອທິ້ງໄວ້ບໍ່ພຽງແຕ່ທໍ່ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນອຸມທີ່ຖືກປ້ອມຢ່າງສົມບູນ ແລະ ມີຄວາມໝັ້ນຄົງທາງໂຄງສ້າງຢ່າງເຕັມຮູບແບບ ເຊິ່ງບໍ່ຕ້ອງການການປິ່ນປົວດິນເພີ່ມເຕີມ.

ການປະສົມຜະສານກັນລະຫວ່າງການຕິດຕັ້ງທໍ່ທັນທີ ແລະ ການປ້ອມເຕັມບໍລິເວນແຖວວົງ (annular grouting) ແມ່ນເປັນລັກສະນະເດັ່ນຂອງວິທີການໃຊ້ເຄື່ອງຂຸດອຸມມີຂະໜາດນ້ອຍ (micro tunnel boring machine) ແລະ ເປັນເຫດຜົນທີ່ການຕິດຕາມການຈົມຕົວທີ່ໜ້າດິນຫຼັງຈາກການກໍ່ສ້າງ (post-construction surface monitoring) ໃນໂຄງການເຫຼົ່ານີ້ ມັກຈະບັນທຶກຄ່າການຈົມຕົວທີ່ວັດແທກໄດ້ເປັນມີລີແມັດເທີ (millimeters) ແທນທີ່ຈະເປັນເຊັນຕີແມັດເທີ (centimeters) ເຖີງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໃນສະພາບດິນອ່ອນ (soft ground conditions) ເຊິ່ງຕັ້ງຢູ່ດ້ານລຸ່ມຂອງໂຄງສ້າງທີ່ມີຄວາມອ່ອນໄຫວສູງ.

ບໍ່ມີຜົນກະທົບຫຼາຍຕໍ່ເຂດໜ້າດິນ

ການອອກແບບບໍ່ຮູ້ຈັກ (Shaft) ສຳລັບການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ການຮັບ

ໜຶ່ງໃນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນທີ່ສຸດລະຫວ່າງໂຄງການຈັດຕັ້ງເຄື່ອງຂຸດຮູຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ແລະ ການຂຸດເປີດ (open-cut excavation) ແມ່ນເນື້ອທີ່ທີ່ຕ້ອງການໃນສ່ວນເທິງຂອງດິນ. ການຂຸດຮ່ອງເປີດຕ້ອງການຮ່ອງທີ່ເປີດຢ່າງເຕັມທີ່ແລະຕໍ່ເນື່ອງຕາມທັງໝົດຂອງເສັ້ນທາງທໍ່, ເຊິ່ງອາດຈະຍາວເຖິງຮ້ອຍຫຼືພັນເມັດຕະໃນເຂດເມືອງ. ເຄື່ອງຂຸດຮູຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ຕ້ອງການພຽງແຕ່ການຂຸດບໍ່ລຶກສອງຈຸດເທົ່ານັ້ນ: ຈຸດທຳອິດທີ່ເຄື່ອງເຂົ້າສູ່ດິນ (launch shaft) ແລະ ຈຸດທີ່ເຄື່ອງຖືກດຶງອອກມາໃນທ້າຍຂອງການຂຸດ (reception shaft).

ເສົາເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະມີເນື້ອທີ່ໃນແຜນຜັງເລັກ ແລະ ຖືກອອກແບບດ້ວຍການໃຊ້ເສົາທີ່ຕັດຂວາງ (secant piles), ເສົາແຜ່ນເຫຼັກ (sheet piling), ຫຼື ວົງແຫວນເຄື່ອງປູນທີ່ປະກອບດ້ວຍສ່ວນຕ່າງໆ (segmental concrete rings) ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຜົນກະທົບຕໍ່ດິນຢູ່ອ້ອມຂ້າງໃຫ້ໜ້ອຍທີ່ສຸດ. ເມື່ອການຂຸດເຈາະສຳເລັດແລ້ວ, ເສົາເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກຖົມດິນຄືນ (backfilled) ແລະ ພື້ນທີ່ເທິງດິນຈະຖືກຟື້ນຟູຄືນເດີມ, ເຫຼືອໄວ້ເພີຍງແຕ່ຮ່ອຍຕີນຂອງການຮີ້ນຮາຍທີ່ເລັກນ້ອຍ ແລະ ມີເຂດຈຳກັດເທົ່ານັ້ນ ແທນທີ່ຈະເປັນຮ່ອຍແຕກຕໍ່ເນື້ອງທີ່ລ່ວນຜ່ານເຂດເມືອງ. ຄຸນລັກສະນະນີ້ເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຂຸດເຈາະອຸມົງຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ມີຄຸນຄ່າເປັນຢ່າງຍິ່ງໃນສະຖານະການທີ່ການເຂົ້າເຖິງເທິງດິນມີຂໍ້ຈຳກັດ, ທີ່ການປິດຖະໜົນຕ້ອງຫຼຸດໃຫ້ໜ້ອຍທີ່ສຸດ, ຫຼື ທີ່ເຈົ້າຂອງທີ່ດິນບໍ່ສາມາດຮັບເອົາກິດຈະກຳການກໍ່ສ້າງທີ່ດຳເນີນໄປເປັນເວລາດົນນານຕາມເສັ້ນທາງທໍ່ນ້ຳມັນ.

ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ຂອງສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກທີ່ຢູ່ເທິງດິນ ລວມທັງໂຮງງານປຸງແຕ່ງນ້ຳເສຍ ແລະ ເຂດເກັບຮັກສາທໍ່ ແລະ ອຸປະກອນການຂັບເຄື່ອນທີ່ໃຊ້ໃນການຂຸດອຸມົງກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນການຮີ້ນຮາກທີ່ເກີດຂື້ນຕໍ່ພື້ນທີ່ເທິງດິນໃນໂຄງການຂຸດອຸມົງດ້ວຍເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ. ທີມງານໂຄງການທີ່ມີປະສົບການສາມາດຈັດຕັ້ງສິ່ງອຳນວຽນເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ເຂົ້າກັບເຂດທີ່ມີຂອບເຂດຈຳກັດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ເຊິ່ງຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນທັງດ້ານທັດສະນີ ແລະ ພາຍນອກຕໍ່ເຂດອ້ອມຂ້າງໄດ້ຢ່າງເປັນຮູບປະທຳ.

ເຕັກໂນໂລຊີການດຳເນີນງານ ແລະ ການຊີ້ນຳຈາກໄລຍະໄກ

ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກຖືກດຳເນີນງານທັງໝົດຈາກເທິງດິນຜ່ານລະບົບຄວບຄຸມ ແລະ ຕິດຕາມຈາກໄລຍະໄກ. ຜູ້ຂັບເຄື່ອນເຄື່ອງບໍ່ຕ້ອງເຂົ້າໄປໃນອຸມົງເວລາຂັບເຄື່ອນ, ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກສຳລັບການເຂົ້າໄປໃນອຸມົງ ຊ່ອງລະບາຍອາກາດ ແລະ ຄວາມກວ້າງຂອງອຸມົງທີ່ໃຫຍ່ຂື້ນເຊິ່ງລະບົບການຂຸດອຸມົງທີ່ມີຄົນຂັບເຄື່ອນຕ້ອງການ. ຄວາມກວ້າງຂອງອຸມົງທີ່ນ້ອຍລົງຈະເຮັດໃຫ້ມີການນຳອອກວັດຖຸນ້ອຍລົງ ກຳລັງຂັບເຄື່ອນທີ່ຕ້ອງໃຊ້ນ້ອຍລົງ ແລະ ການຮີ້ນຮາກຕໍ່ມວນດິນອ້ອມຂ້າງອຸມົງນ້ອຍລົງ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດຈະເຮັດໃຫ້ການຮີ້ນຮາກຕໍ່ພື້ນທີ່ເທິງດິນຫຼຸດລົງຢ່າງຊັດເຈນ.

ລະບົບຄູ່ມືທີ່ໃຊ້ເຄື່ອງທີໂດລິດເລເຊີ ຕິດຕາມຕຳແໜ່ງ ແລະ ຄວາມສອດຄ່ອງຂອງຫົວຈັກກະລີເຄື່ອງຂຸດອຸນູ້ນ້ອຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຖືກຕ້ອງໃນລະດັບມີລີແມັດ, ແລະ ສົ່ງຂໍ້ມູນຕຳແໜ່ງຈິງໃນເວລາຈິງໄປຫາຜູ້ປະຕິບັດງານທີ່ເຮືອນເທິງ. ການປັບແຕ່ງທິດທາງເກີດຂຶ້ນຜ່ານການປັບຄ່າການຂັບເຄື່ອນທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນສ່ວນຫົວເຄື່ອງຕັດທີ່ເປັນຂະບວນການເຄື່ອນໄຫວໄດ້, ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ເຄື່ອງຈັກສາມາດຕາມເສັ້ນທາງທີ່ອອກແບບໄວ້ໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຢ່າງຍິ່ງ. ຄວາມຖືກຕ້ອງນີ້ຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມສ່ຽງຂອງການເບິ່ງເສັ້ນທາງທີ່ບໍ່ໄດ້ວາງແຜນໄວ້ ເຊິ່ງອາດຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຈັກເຂົ້າໃກ້ກັບສາຍສົ່ງທີ່ອ່ອນໄຫວ ຫຼື ສິ່ງກໍ່ສ້າງຕ່າງໆ ແລະ ຊ່ວຍຮັບປະກັນວ່າ ພື້ນທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການຂຸດຈະຢູ່ພາຍໃນຄ່າທີ່ຄາດໄວ້ທັງໝົດຕະຫຼອດການຂຸດ.

ການປະສົມປະສານກັນລະຫວ່າງການເຮັດວຽກຈາກໄລຍະໄກ ແລະ ລະບົບຄູ່ມືທີ່ມີຄວາມຖືກຕ້ອງສູງ ໃຫ້ເຄື່ອງຂຸດອຸນູ້ນ້ອຍເປັນເຄື່ອງມືກໍ່ສ້າງທີ່ຄວບຄຸມໄດ້ຢ່າງເປັນເອກະລັກ, ໂດຍທີ່ການຕັດສິນໃຈຂອງມະນຸດ ແລະ ຄວາມສາມາດຂອງເຄື່ອງຈັກຖືກປະສົມປະສານເຂົ້າກັນຢ່າງເປັນເນື້ອເດີຍວ ເພື່ອບັນລຸຜົນໄດ້ທີ່ມີການຮີດົມເສັ້ນທາງຕ່ຳຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງສະພາບດິນ ຫຼື ຄວາມສັບສົນຂອງສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ.

ຄວາມສາມາດໃນການປັບຕົວຕໍ່ສະພາບພື້ນທີ່ ແລະ ການປ້ອງກັນການເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍ

ປະສິດທິພາບໃນສະພາບຫີນ

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການສົນທະນາຫຼາຍເກີ່ຍວກັບເຕັກໂນໂລຢີຂອງເຄື່ອງຂຸດອຸມຝັງລຶກ (micro tunnel boring machine) ເຊິ່ງເນັ້ນໃສ່ການນຳໃຊ້ໃນດິນນຸ່ມ, ແຕ່ເຄື່ອງເຫຼົ່ານີ້ກໍມີປະສິດທິຜົນເທົ່າທຽບກັນໃນສະພາບຫີນແຂງ, ໂດຍໃຊ້ຫົວຂຸດແບບລ້ຽວເຕັມໜ້າ (full-face rotary cutter head) ທີ່ຕິດຕັ້ງດ້ວຍມີດຕັດແບບດິສກ໌ (disc cutters) ເພື່ອເຂົ້າໄປໃນມວນຫີນຢ່າງຄວບຄຸມ ແລະ ຄ່ອຍເປັນລຳດັບ. ໃນການຂຸດຫີນ, ກົລະຍຸດທ໌ຫຼັກທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍແມ່ນການສົ່ງຜ່ານຄວາມສັ່ນ (vibration) ຈາກຂະບວນການຕັດໄປຍັງຊັ້ນດິນທີ່ຢູ່ເຄີ່ງຄຽງ. ເຄື່ອງຂຸດອຸມຝັງລຶກທີ່ຖືກອອກແບບມາຢ່າງດີຈະຈັດການເລື່ອງນີ້ໄດ້ຜ່ານການປັບຄວາມເລັ່ງຂອງການລ້ຽວຂອງຫົວຂຸດໃຫ້ເໝາະສົມ, ການປັບຄ່າກຳລັງກົດ (thrust force) ຢ່າງເໝາະສົມ, ແລະ ການນຳໃຊ້ເຄື່ອງມືຕັດທີ່ຖືກເລືອກເອົາຢ່າງເປັນພິເສດໃຫ້ເໝາະກັບຄວາມແຂງຂອງຫີນ (unconfined compressive strength) ແລະ ລັກສະນະການຂັດຂອງຫີນ (abrasivity characteristics).

ເນື່ອງຈາກເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກຕັດຫີນດ້ວຍວິທີການເຄື່ອງຈັກ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ວິທີການປະທຸດ, ດັ່ງນັ້ນ ການຮີບຮ້ອນຂອງດິນຈະຖືກຈຳກັດຢູ່ໃນບໍລິເວນທີ່ຢູ່ຕິດກັບສ່ວນຫົວຂອງເຄື່ອງຕັດເທົ່ານັ້ນ. ບໍ່ມີຄື້ນສັ່ນທີ່ແຜ່ລາມຜ່ານມວນຫີນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຮາກຖານທີ່ຢູ່ເທິງຂຶ້ນ ຫຼື ອຸປະກອນທີ່ອ່ອນໄຫວເກີດການຮີບຮ້ອນ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກເປັນວິທີທີ່ເປັນທີ່ນິຍົມໃຊ້ຫຼາຍທີ່ສຸດສຳລັບການຂຸດອຸມົງຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມໂຮງໝໍ, ສູນຂໍ້ມູນ, ສິ່ງກໍ່ສ້າງທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງປະຫວັດສາດ, ແລະ ສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກອື່ນໆທີ່ມີການຈຳກັດການສັ່ນໄຫວຢ່າງເຂັ້ມງວດໂດຍວິສະວະກອນດ້ານໂຄງສ້າງ ຫຼື ຜູ້ຈັດການສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກ.

ໃນສະພາບການທີ່ມີທັງດິນແລະຫີນປະສົມກັນ ໂດຍທີ່ຫົວເຄື່ອງຕັດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນດິນແລະຫີນໃນເວລາດຽວກັນ ການອອກແບບຂອງເຄື່ອງຂຸດອຸມຝັງຈຸລະພາກທີ່ປິດດ້ານໜ້າຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນການກັດເຊື່ອນທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງວັດຖຸທີ່ນຸ້ມກວ່າ ໃນເວລາທີ່ວັດຖຸທີ່ແຂງກວ່າກຳລັງຖືກຕັດ ເຊິ່ງເປັນສາເຫດທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນປົກກະຕິທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການຢຸບຕົວຂອງດິນທີ່ເຮືອນເທິງຢ່າງທັນທີໃນອຸມຝັງທີ່ຢູ່ໃນເຂດເມືອງທີ່ມີຄວາມເລິກໆ. ຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງເຄື່ອງຂຸດອຸມຝັງຈຸລະພາກໃນການເຮັດວຽກໃນສະພາບດິນທີ່ແຕກຕ່າງກັນນີ້ ແມ່ນເປັນເຫດຜົນສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຂຸດອຸມຝັງຈຸລະພາກກາຍເປັນເຕັກໂນໂລຊີທີ່ຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນສະພາບແວດລ້ອມເມືອງທີ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານດິນສາດ.

ລະບົບການລ້ຽນແລະການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເຄື່ອນໄຫວ

ເມື່ອຄວາມຍາວຂອງທໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ກຳລັງການດັນທໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຄວາມຕ້ານທາງຂອງທໍ່ທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ແຕ່ລະຈຸດກັບດິນທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບຈະເພີ່ມຂຶ້ນຕາມສັດສ່ວນ. ຖ້າບໍ່ມີການຄວບຄຸມ ຄວາມຕ້ານທາງນີ້ອາດຈະເຮັດໃຫ້ທໍ່ເບື່ອງຫຼືເບື່ອງໄປຈາກທິດທາງທີ່ກຳນົດໄວ້ ເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງດ້ານຂ້າງເຂົ້າໄປໃນດິນທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຄັ່ງຕຶງທີ່ພໍຈະເຮັດໃຫ້ໂຄງສ້າງຂອງດິນເທິງເສັ້ນທາງຂອງອຸມົງເສຍຫາຍ. ການຕິດຕັ້ງເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ (Micro Tunnel Boring Machine) ຈະປະກອບດ້ວຍການສູບເຂົ້າໄປຂອງເບັນໂທໄນດ໌ (bentonite) ເປັນຈຸດໆ ໄປຕາມຄວາມຍາວຂອງທໍ່ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຕ້ານທາງທີ່ເກີດຂື້ນທີ່ເນື້ອທໍ່ (skin friction) ໃຫ້ຢູ່ໃນລະດັບທີ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້ຕະຫຼອດການຂຸດ.

ການລ່ອນນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍຫຼຸດແຮງທີ່ເກີດຈາກການຂັບທໍ່ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສ້າງເປັນຊັ້ນຟິລມ໌ທີ່ມີຄວາມກົດດັນຕ່ຳ ແລະ ມີຮູບຮ່າງເປັນວົງແຫວນຢູ່ອ້ອມທໍ່ ເຊິ່ງເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນຕົວກັ້ນເພີ່ມເຕີມລະຫວ່າງທໍ່ທີ່ຕິດຕັ້ງແລ້ວກັບດິນທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບ. ຊັ້ນຟິລມ໌ນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນການສຳຜັດໂດຍກົງລະຫວ່າງທໍ່ກັບດິນ ເຊິ່ງອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຄັ່ງເຄັດທີ່ເປັນທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ຮັກສາຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງທໍ່ທີ່ຂັບຜ່ານດິນໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນທັງໝົດຂອງຂະບວນການຂັບ. ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບແມ່ນການຂັບທີ່ລຽບລ້ອຍ ແລະ ຄວບຄຸມໄດ້ດີຂຶ້ນ ເຊິ່ງຈະຫຼຸດຜ່ອນການເคลື່ອນທີ່ຂອງດິນທີ່ເກີດຈາກຄວາມເຄື່ອນໄຫວເນື່ອງຈາກຄວາມເຄີຍເຄີຍ.

ການນຳໃຊ້ສະຖານີຂັບກາງໃນການຂັບທີ່ມີໄລຍະທາງຍາວຂຶ້ນ ຈະຊ່ວຍແຈກແຍກແຮງທີ່ເກີດຈາກການຂັບອອກໄປຕາມທໍ່ທັງໝົດ ແລະ ປ້ອງກັນການສົມທົບຂອງແຮງທີ່ເກີດຂຶ້ນເກີນໄປທີ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງໃນຊຸດທໍ່ ເຊິ່ງຈະຫຼຸດຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເກີດການເບື່ອງຂອງທໍ່ ຫຼື ການເคลື່ອນທີ່ຂອງດິນທີ່ເກີດຈາກການຮັບແຮງເກີນຂອບເຂດໃນເຂດທ້ອງຖິ່ນ. ມາດຕະການທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງວິທີການທີ່ຖືກອອກແບບຢ່າງເປັນລະບົບ ແລະ ມີຄວາມເປັນວິສະວະກຳສູງ ເພື່ອປ້ອງກັນການເກີດການຂັດຂວາງ ເຊິ່ງເປັນລັກສະນະສຳຄັນຂອງວິທີການຂຸດເຈາະທໍ່ດ້ວຍເຄື່ອງຈັກຂຸດເຈາະທໍ່ຂະໜາດນ້ອຍ (Micro Tunnel Boring Machine).

ການປຽບທຽບກັບວິທີການຕິດຕັ້ງທາງເລືອກອື່ນ

ເຫດໃດຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ການຂຸດຮູບ່ອນເປີດ (Open-Cut Trenching) ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ພື້ນທີ່ເທື່ອລະຫຼາຍ

ເພື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງເຕັມທີ່ວ່າເຫດໃດຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງຂຸດຮູບ່ອນຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ພື້ນທີ່ເທື່ອລະໜ້ອຍຫຼາຍ, ມັນເປັນປະໂຫຍດທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າການຂຸດຮູບ່ອນເປີດແບບດັ້ງເດີມ (conventional open-cut trenching) ປະກອບດ້ວຍຫຍັງ ແລະ ເຫດໃດຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມີຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ພື້ນທີ່ຫຼາຍກວ່າ. ການຂຸດຮູບ່ອນເປີດຕ້ອງການການຖອນພື້ນຜິວ (pavement) ຫຼື ພື້ນທີ່ປົກຄຸມເທື່ອລະໜ້ອຍທັງໝົດອອກ, ຂຸດຮູບ່ອນລົງໄປເຖິງຄວາມເລິກທີ່ຕ້ອງການສຳລັບທໍ່ນ້ຳ, ຕິດຕັ້ງທໍ່ນ້ຳ, ປູກດິນຄືນດ້ວຍວັດສະດຸເມັດທີ່ເລືອກໄວ້, ບີບອັດ (compaction), ແລະ ຟື້ນຟູພື້ນທີ່ເທື່ອລະໜ້ອຍ. ທຸກໆຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເຫັນໄດ້ ແລະ ຍາວນານຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມທີ່ເທື່ອລະໜ້ອຍ.

ນອກຈາກຄວາມເສຍຫາຍທາງຮ່າງກາຍທີ່ເກີດຂື້ນທັນທີທັນໃດແລ້ວ ການຂຸດຮ່ອງເປີດຍັງສ້າງຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການຢຸບຕົວໃນໄລຍະຍາວຈາກການບີບອັດວັດຖຸທີ່ເຕີມຄືນບໍ່ພໍເທົ່າທີ່ຈະຄວນ ເຊິ່ງສາມາດເຮັດໃຫ້ເກີດບ່ອນທີ່ຕື່ມຕໍ່ຕຳຕື່ມໃນທາງຈາກການກໍ່ສ້າງທີ່ສຳເລັດແລ້ວໃນໄລຍະເວລາຫຼາຍເດືອນຫຼືຫຼາຍປີ. ການຟື້ນຟູທາງຫຼັງຈາກການກໍ່ສ້າງມັກຈະບໍ່ແຂງແຮງເທົ່າກັບທາງເດີມ ແລະ ການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງຮ່ອງທີ່ໃຊ້ສຳລັບສາຍສົ່ງປະໂຫຍດສາທາລະນະເປັນໜຶ່ງໃນສາເຫດທີ່ເກີດບໍ່ບໍ່ບໍ່ຫຼາຍທີ່ສຸດຂອງການເສື່ອມສະພາບຜິວທາງໃນເຂດເມືອງ. ຄວາມເສຍຫາຍຈາກການຢຸບຕົວຫຼັງການກໍ່ສ້າງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດບໍ່ເກີດຂື້ນກັບທໍ່ທີ່ຕິດຕັ້ງດ້ວຍເຄື່ອງຂຸດທໍ່ຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີວັດຖຸທີ່ຢູ່ເທິງດິນຖືກຮີ້ນຮາຍຕາມເສັ້ນທາງຂອງທໍ່.

ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງດ້ານສັງຄົມ ແລະ ເສດຖະກິດຈາກການຂຸດເປີດເທິງດິນ ລວມທັງການຈອດຕິດຂອງການຈາລະຈອນ ການສູນເສຍລາຍໄດ້ຂອງທຸລະກິດ ການຂັດຂວາງການບໍລິການສຸກເສີນເຮັດໃຫ້ຊັກຊ້າ ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃນຊຸມຊົນ ກໍຈະຖືກຫຼີກເວີ້ນຢ່າງສົມບູນເມື່ອໃຊ້ເຄື່ອງຂຸດອຸໂມງຈຸລະພາກ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ບໍ່ແທ້ຈິງເຫຼົ່ານີ້ ກຳລັງຖືກວັດແທກຢ່າງເປັນທາງການຫຼາຍຂຶ້ນໂດຍອຳນາດການທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນການຕັດສິນໃຈເລືອກໂຄງການ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເຫດຜົນດ້ານທຸລະກິດສຳລັບການນຳໃຊ້ເຄື່ອງຂຸດອຸໂມງຈຸລະພາກໃນໂຄງການປັບປຸງສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກພາຍໃນເມືອງ ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຂໍ້ດີເທິງວິທີການຂຸດທີ່ບໍ່ຕ້ອງຂຸດຮ່ອງອື່ນໆ

ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກບໍ່ແມ່ນວິທີການຕິດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຕ້ອງຂຸດຮ່ອງດຽວທີ່ມີຢູ່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນໃຫ້ຂໍ້ດີເປັນພິເສດເທິງວິທີການອື່ນໆ ເຊັ່ນ: ການຂຸດທາງນອນແບບມີທິດທາງ (horizontal directional drilling) ແລະ ການຕື່ມທໍ່ດ້ວຍການຕີ (pipe ramming) ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບການຄວບຄຸມການຮີນເສຍພື້ນທີ່ເທື່ອງ. ການຂຸດທາງນອນແບບມີທິດທາງ ເຖິງແມ່ນຈະມີປະສິດທິຜົນສຳລັບການຂ້າມສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກບາງປະເພດ, ແຕ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການເຄື່ອນໄຫວຂອງດິນຢ່າງຮຸນແຮງຜ່ານເຫດການທີ່ເອີ້ນວ່າ 'ການກັບຄືນທີ່ບໍ່ຕັ້ງໃຈ' (inadvertent returns) ໂດຍທີ່ນ້ຳມັນຂຸດເຈາະລົ້ນອອກມາເຖິງເທື່ອງເນື່ອງຈາກຄວາມກົດດັນ. ຄວາມສ່ຽງນີ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຮຸນແຮງເປັນພິເສດໃນດິນທີ່ບໍ່ມີຄວາມເປັນເນື້ອເດີ່ยว (cohesionless soils) ແລະ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດມື້ນເທື່ອງ ແລະ ການເຄື່ອນຍ້າຍຂຶ້ນຂອງດິນທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ.

ການຕື່ມທໍ່ (Pipe ramming) ເຊິ່ງເປັນການຂັບທໍ່ເຫຼັກຜ່ານດິນດ້ວຍແຮງຕີ ສ້າງຄວາມສັ່ນແລະການເຄື່ອນທີ່ຂອງດິນ ທີ່ອາດຈະຮີ້ນຮາຍຕໍ່ສາຍໄຟຟ້າ, ອຸປະກອນ, ສິ່ງກໍ່ສ້າງ ແລະ ພື້ນທີ່ດິນໃນເຂດທີ່ຢູ່ຕິດກັນ. ມັນຍັງບໍ່ມີຄວາມຖືກຕ້ອງໃນການບັງຄັບທິດທາງເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້ດ້ວຍເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ເຮັດໃຫ້ມັນບໍ່ເໝາະສົມສຳລັບການຕິດຕັ້ງທີ່ຕ້ອງການຄວາມຖືກຕ້ອງສູງຫຼືການຈັດຕັ້ງທີ່ຕ້ອງຮັກສາຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຕຳແໜ່ງໃນລະດັບມີລີແມັດ. ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກປ້ອງກັນກົງການຮີ້ນຮາຍທັງສອງຢ່າງນີ້ດ້ວຍການອອກແບບທີ່ມີໜ້າຕັດປິດ (closed-face), ມີຄວາມສາມາດໃນການບັງຄັບທິດທາງ ແລະ ມີການຄວບຄຸມຄວາມດັນທີ່ສົມດຸນ (pressure-balanced) ເຊິ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ມັນມັກຖືກກຳນົດໃຊ້ສຳລັບການປະຕິບັດທີ່ທ້າທາຍທີ່ສຸດໃນດ້ານການກໍ່ສ້າງໂດຍບໍ່ຕ້ອງຂຸດເປີດ (trenchless) ໂດຍທີ່ຄວາມທົນທານຕໍ່ການຮີ້ນຮາຍທີ່ເກີດຂື້ນເທິງໜ້າດິນເກືອບເທົ່າກັບສູນ.

ສຳລັບໂຄງການທີ່ຕ້ອງການການຄວບຄຸມຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງທິດທາງຢ່າງແນ່ນອນ, ການຈັດການການປະພຶດຕົວຂອງດິນທີ່ຄາດການໄດ້, ແລະ ຄວາມຮັບປະກັນວ່າຈະມີຜົນກະທົບຕໍ່ໜ້າດິນໃນລະດັບຕ່ຳທີ່ສຸດໃນເງື່ອນໄຂດິນທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກເປັນວິທີທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ທາງດ້ານເຕັກນິກທີ່ດີທີ່ສຸດໃນປັດຈຸບັນທີ່ມີໃນອຸດສາຫະກຳການກໍ່ສ້າງໂດຍບໍ່ຕ້ອງຂຸດເປີດ (trenchless construction industry).

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ

ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກຕ້ອງຢູ່ເລິກປານໃດເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການຮີບຮ້ອນທີ່ເກີດຂື້ນເທິງໜ້າດິນ?

ເຖິງແມ່ນວ່າເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກຈະສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ໃນຄວາມເລິກທີ່ຄ່ອນຂ້າງເທົ່າທຽວ, ຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເກີດການຮີບຮ້ອນເທິງໜ້າດິນຈະຫຼຸດລົງເມື່ອຄວາມເລິກຂອງຊັ້ນດິນທີ່ປົກຄຸມເພີ່ມຂື້ນ. ໃນດິນອ່ອນ, ມີການແນະນຳໃຫ້ມີຊັ້ນດິນປົກຄຸມຢ່າງໜ້ອຍ 1.5 ເຖິງ 2.0 ເທົ່າຂອງເສັ້ນຜ່າສູນກາງຂອງອຸມົງເພື່ອຮັກສາຜົນກະທົບຂອງການປົກຄຸມທີ່ເປັນຮູບໂຄ້ງເທິງສ່ວນຫົວຂຸດ. ໃນສະພາບດິນທີ່ແຂງກວ່າ, ຊັ້ນດິນປົກຄຸມທີ່ເທົ່າທຽວກໍສາມາດຮັບໄດ້. ວິສະວະກອນດ້ານເທືອກຟີສິກທີ່ມີປະສົບການຈະປະເມີນສະພາບສະຖານທີ່ເປັນເອກະລັກ ແລະ ໃຊ້ແບບຈຳລອງການທຳนายການຢຸບຕົວເພື່ອຢືນຢັນຄວາມເລິກທີ່ເໝາະສົມຂອງຊັ້ນດິນປົກຄຸມກ່ອນທີ່ຈະເລີ່ມການຂຸດອຸມົງດ້ວຍເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ.

ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ໂດຍກົງຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມຂອງສິ່ງກໍ່ສ້າງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຫຼື ຮາກຖານຂອງມັນໄດ້ຫຼືບໍ່?

ແມ່ນ, ເຄື່ອງຂຸດອຸໂມງຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ສາມາດອອກແບບ ແລະ ດຳເນີນການໃຫ້ຜ່ານໄປຢູ່ດ້ານລຸ່ມຂອງຮາກຖານທີ່ມີຢູ່ແລ້ວໂດຍກົງ, ໂດຍເງື່ອນໄຂວ່າຕ້ອງມີການປະເມີນສະພາບດິນຢ່າງລະອຽດ, ມີການຄວບຄຸມຄວາມດັນທີ່ໜ້າຕັດ (face pressure) ໃຫ້ເໝາະສົມ, ແລະ ມີການອອກແບບເສັ້ນທາງໃຫ້ຮັກສາໄລຍະຫ່າງທີ່ເໝາະສົມຈາກອົງປະກອບທາງໂຄງສ້າງ. ການສຳຫຼວດກ່ອນການກໍ່ສ້າງ ແລະ ການຕິດຕາມການຢຸບຕົວ (settlement) ໃນເວລາຈິງ ແມ່ນເປັນການປະຕິບັດທີ່ມາດຕະຖານໃນໂຄງການດັ່ງກ່າວ. ການອອກແບບຂອງເຄື່ອງຂຸດອຸໂມງຈຸລະພາກທີ່ມີໜ້າຕັດປິດ (closed-face) ແລະ ມີການຖ່ວງດຸນຄວາມດັນ (pressure-balanced) ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນໜຶ່ງໃນວິທີທີ່ປອດໄພທີ່ສຸດສຳລັບການຂຸດອຸໂມງໄປຢູ່ດ້ານລຸ່ມໂຄງສ້າງທີ່ອ່ອນໄຫວ.

ມີການຕິດຕາມແບບໃດທີ່ໃຊ້ເພື່ອຢືນຢັນວ່າການຂຸດອຸໂມງດ້ວຍເຄື່ອງຂຸດອຸໂມງຈຸລະພາກ (micro tunnel boring machine) ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດການເคลື່ອນທີ່ຂອງໜ້າດິນ?

ການຈັດຕັ້ງລະບົບການວັດແທກການຢຸບຕົວຂອງໜ້າດິນ ປະກອບດ້ວຍຈຸດວັດແທກທີ່ມີຄວາມຖືກຕ້ອງສູງ ເຊິ່ງຕິດຕັ້ງຢູ່ໃນພື້ນທີ່ເທິງຜິວດິນ ສິ່ງກໍ່ສ້າງ ແລະ ກ່ອງສະຖານີປະໂຍດສາທາລະນະ ແລະ ມີການຕິດຕາມກ່ອນ ໃນໄລຍະ ແລະ ຫຼັງຈາກການຂັບຂີ່ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກ. ເຄື່ອງວັດແທກທັງໝົດອັດຕະໂນມັດ (Automated total stations) ແລະ ເຄື່ອງຕິດຕາມການເคลື່ອນທີ່ຂອງດິນ ສາມາດໃຫ້ຂໍ້ມູນແບບທັນທີທັນໃດແກ່ວິສະວະກອນທີ່ສະຖານທີ່. ລະດັບທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການເຕືອນ (Trigger levels) ຖືກຕົກລົງລ່ວງໆ ກັບລູກຄ້າ ແລະ ພາກສ່ວນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ; ຖ້າຄ່າທີ່ວັດໄດ້ເຂົ້າໃກ້ກັບເກນເຫຼົ່ານີ້ ພາລາມິເຕີດ້ານການດຳເນີນງານຂອງເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກສາມາດປັບປຸງໄດ້ທັນທີເພື່ອຈັດການກັບແນວໂນ້ມທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ຈະເກີດການເສຍຫາຍຕໍ່ໜ້າດິນ.

ເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກເໝາະສົມສຳລັບດິນ ແລະ ຫີນທຸກປະເພດຫຼືບໍ່?

ການອອກແບບເຄື່ອງຂຸດອຸມົງຈຸລະພາກທີ່ທັນສະໄໝມີໃຫ້ບໍລິການສຳລັບສະພາບດິນທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ຈາກດິນເປື່ອຍທີ່ນຸ້ມເປື່ອຍຫຼາຍ ແລະ ດິນທรายທີ່ຊຸ່ມນ້ຳ ໄປຈົນເຖິງດິນຫີນແຂງທີ່ມີຄວາມຕ້ານທານການອັດທີ່ບໍ່ມີການຈຳກັດສູງ. ການເລືອກປະເພດເຄື່ອງຈັກທີ່ເໝາະສົມ, ຮູບແບບຂອງຫົວຂຸດ, ແລະ ວິທີການປັບປຸງສະພາບດິນ ອີງໃສ່ການສືບສວນສະຖານທີ່ຢ່າງລະອຽດ ແລະ ການປະເມີນຜົນດ້ານເທືອງເທັກນິກ. ໃນສະພາບດິນທີ່ທ້າທາຍເປັນພິເສດ ເຊັ່ນ: ສະພາບດິນປະສົມ (mixed-face) ຫຼື ດິນທີ່ມີຄວາມເປືອຍເຄື່ອນສູງ, ຈະນຳໃຊ້ການອອກແບບຫົວຂຸດທີ່ເປັນພິເສດ ແລະ ລະບົບການຕິດຕາມການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສຶກສາການສ......